Maandag Mamadag | Zwangerschapsupdate Week 13 & 14

Inmiddels zit ik in de 15e week en komt deze update een paar dagen later online dan gepland. Helaas voel ik mij de laatste dagen niet zo fit, waardoor het er allemaal wat bij ingeschoten is. Gelukkig voel ik mij sinds gisteren weer wat beter en heb ik vier weken vakantie in het vooruitzicht, waarin ik lekker kan uitrusten. Een update over de afgelopen twee weken, lees je vandaag!

Pijn, pijn en… pijn?

Week 13 begon met pijn. Mijn tweede trimester vond ik tot nu toe een stuk vervelender dan het eerste trimester. Gelukkig heb ik nog een tijd te gaan, dus hoop ik dat het gewone domme pech is in combinatie met twee drukke werkweken. Allereerst heb ik week 13 en 14 bijna continu hoofdpijn gehad. De ene dag was dit erger dan de ander, maar prettig was anders. Ik wil zo min mogelijk paracetamol slikken, maar op sommige dagen kon ik niet anders omdat er ook gewerkt moest worden. Naast de hoofdpijn kreeg ik ook last van mijn stuitje en was vooral lang zitten geen pretje. Niet fijn tijdens etentjes en borrels, kan ik je wel vertellen. Toen ik op Tweede Kerstdag flink onderuit ging op mijn werk, was het helemaal feest. Mijn rug is momenteel helaas niet zo blij. Als klap op de vuurpijl begon ik pijn onder in mijn buik te krijgen, steken bij mijn lies die vooral bij het niezen, hoesten en hard lachen goed voelbaar waren. In week 13 stond ook de derde controle op de planning. De huisarts gaf aan helaas niet veel te kunnen doen aan deze ‘pijntjes’, en dat de pijn in mijn stuitje en buik (blijkbaar de bekende ‘bandenpijn’) waarschijnlijk komen door de – inmiddels snel – groeiende baarmoeder. Even afzien dus, hopelijk wordt het de komende weken met rust beter. Maar ik zie het positief in. ;)

Zouden we je hartje al kunnen horen?

Tijdens de controle mochten we ook voor het eerst naar het hartje luisteren. De huisarts waarschuwde ons al dat met 12,5 week het heel onwaarschijnlijk was dat het hartje duidelijk te horen was en dat we niet moesten schrikken als er nog niks te horen was. Maar, na even zoeken was de hartslag daar al zeer duidelijk te horen! Ook konden we duidelijk het kindje horen bewegen, hij is al mooi actief. Wederom een kippenvel momentje. De controle ging verder prima, alles zag er verder goed uit. Over twee weken mogen we weer!

Je andere mama heeft je al erkend en je achternaam is vastgelegd! 

Vorige week zijn we naar het gemeentehuis geweest voor ‘de erkenning van de ongeboren vrucht’. Omdat Pris en ik getrouwd zijn, was dit nodig om ook Pris juridisch- en gezaghebbend ouder te maken. Zij heeft nu net zo veel rechten en plichten als een biologische ouder. Een mooi en speciaal moment. Sinds 1 april vorig jaar is dit een stuk makkelijk gemaakt in de wetgeving en ik ben blij dat we in een ruimdenkend land als Nederland wonen, dat we dit zo ‘makkelijk’ samen regelen kunnen. Die dag hebben we ook meteen de achternaam vastgelegd. Als we dit niet doen krijgt het automatisch mijn meisjesnaam en we wilden graag dat het Pris’ en inmiddels ook mijn achternaam zou krijgen. Mooie momenten! <3

FAQ: Zit er echt maar één in? 

Tot slot de vraag die ik de laatste weken om mijn oren gegooid krijg. ‘Zit er echt maar één in?’ Tja, als we het goed gezien hebben wel. Natuurlijk is zo’n eerste echo nooit helemaal zeker, maar vooralsnog gaan we van één wondertje uit. Ik groei aardig snel, maar mijn buikje is nog behoorlijk chubby. :P Inmiddels wordt hij wel steeds ‘harder’ en steviger, maar het is echt nog niet zo’n mooi rond stevig buikje zoals je misschien ziet wanneer je kleding aan hebt. ;) Maar goed, ik ben inmiddels gewend aan mijn buikje en de mensen die er naar kijken en of er nou één of uiteindelijk twee of tien in zitten, we zullen het zien… Als hij maar niet in deze vaart door blijft  groeien, dan komt het niet goed, hihi.

Buiten alle pijntjes en kwaaltjes, gaat het met de vermoeidheid gelukkig een stuk beter. De misselijkheid blijft helaas zo nu en dan nog terugkomen, maar dat moet ik maar voor lief nemen. Af en toe klagen mag ook toch. Boven alles staat dat ik me nog steeds zielsgelukkig voel met het groeiende leven in mij. Het is allemaal voor een goed doel!