Inmiddels ben ik alweer ruim een jaar niet meer werkzaam in de horeca en ben ik natuurlijk erg blij met mijn huidige baan in het onderwijs. Toch heb ik heel wat jaren in de horeca vertoefd. Van afwasser tot serveerster tot ‘leidinggevende’. En er zijn momenten dat ik de horeca best wel eens mis….
Als je thuis bent ben je klaar.
Op het moment dat je werkdag er op zit in de horeca, trek je de deur achter je dicht en ga je naar huis. Thuis ben je thuis en hoef je in principe niet meer aan het werk. Ik regelde nog wel eens wat dingen vanuit huis of maakte nog even een rooster(wijziging), maar verder was thuis thuis en werk werk. Met mijn werk in het onderwijs kan ik in principe eindeloos doorgaan. Ik ben nooit klaar en ben thuis nog regelmatig bezig met nakijken, lessen voorbereiden, het leerlingvolgsysteem bijwerken etc.
De lekkere lunch en het avondeten.
Er zijn regelmatig dagen geweest dat ik klaagde over het – onder horecamensen wel bekende – personeelseten. Maar vaak was ik er ook heel erg blij mee hoor. Een heerlijk soepje in de middag, spare-ribs als diner of een biefstukje wanneer ze op moesten. Mmmm!
De beweging.
Zeker in de zomer had ik aan beweging geen gebrek. Nu was dat soms ook wel wat te veel van het goede en had ik regelmatig pijnlijke voeten, bewegen deed ik wel. Kilometers per dag legde ik af. In mijn huidige werk zijn het vooral korte afstanden die ik afleg in het klaslokaal of in school zelf. Ik moet nodig weer gaan sporten maar ik weet momenteel niet zo goed waar ik de tijd vandaan moet halen, al mag dat natuurlijk geen reden zijn.
Niet hoeven nadenken over wat je aantrekt.
’s Ochtends trok ik mijn zwarte broek aan, m’n zwarte foeilelijke Ecco’s (iets met corporate fashion) en viste ik een trui van de plank. Op het werk verruilde ik die namelijk toch weer voor bedrijfskleding, dus waarom zou ik verder moeite doen als ik de hele dag aan het werk was? Lekker makkelijk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nu ook heel blij ben dat ik niet meer elke dag in horecakleding loop en gewoon weer mijn eigen kleding aan kan overdag. Maar het scheelde altijd wel veel tijd en frustratie in de ochtend. Want ik heb – net als elke vrouw -nooooooit wat om aan te trekken.
De leuke collega’s.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb nu ook hele leuke collega’s, maar mijn horeca collega’s mis ik soms best wel. Met sommigen heb ik jaren lang samengewerkt en heel wat meegemaakt. Ik had echt hele fijne mensen om me heen. Het ouwehoeren tijdens de rustige periodes, de nazitdrankjes aan het eind van een lange werkdag en de kick als we met zijn allen een lange drukke werkdag maar weer tot een goed einde hadden gebracht.
Horeca avond
Het begin van het horeca seizoen op Ameland wordt traditiegetrouw ingewijd tijdens 2e Pinksteravond. Al het horeca personeel verzamelt in het dorp en gaat op stap. Altijd super gezellig na een druk weekend. Die horeca avond is gewoon een toffe traditie onder horeca medewerkers.
De horeca is een goede tweede, maar het onderwijs staat echt op nummer één. Mede door de horeca ben ik de weekenden, vakanties en vrije feestdagen extra gaan waarderen. Mij hoor je wat dat betreft echt niet klagen. Horeca is keihard werken en je krijgt er niet altijd veel voor terug. Het is geen luizenbaantje zoals sommige mensen soms denken en ik vond het verschrikkelijk wanneer gasten vroegen ‘of dit mijn echte werk was’. Het onderwijs is daarbij ook keihard werken, maar op een hele andere manier. Mijn hart ligt bij het onderwijs, maar in mijn hart blijft altijd een plaatsje voor de horeca.
Ik snap goed dat jij je oude job mist.
Soms wel ja. Maar ik zou niet meer anders willen hoor!